Sen miałem wczoraj.
Sen, jeden z niewielu, jakie ma pamięć zachować zezwoli.
Plaża ogromna, dziewicza się ściele, a na niej Jezus, kroczący powoli.
Ujrzał mnie nagle.
Przywołał do siebie.
Więc szliśmy brzegiem wśród ciszy i blasku.
Pogoda cudna – ni chmurki na niebie, tylko za nami dwa ślady na piasku.
Nagle się niebo całunem nakrywa.
Jak na ekranie widzę życie moje.
Scena po scenie szybko się rozgrywa, przywodząc przeszłe radości i znoje.
My wciąż idziemy równym, wolnym krokiem,
niebiański ekran wciąż me życie toczy, chronologicznie, każdy rok za rokiem.
To się uśmiechnę, to znów przymknę oczy.
Nagle niechcący do tyłu spojrzałem:
raz ślad się urwał, to znowu podwójny,
lecz się Jezusa zapytać nie śmiałem.
Na niebie właśnie nadszedł okres wojny.
Te przerwy w śladach spokoju nie dały!
Patrzyłem w niebo obojętnym okiem,
myśląc dlaczego ślady się zrywały?
A szliśmy przecież stale równym krokiem.
Wreszcie ciekawość wzięła mnie w okowy. Spytałem :
- „Panie! Czemu nasze ślady
raz są podwójne – pojedyńcze znowu, bo wytłumaczyć tego nie dam rady?”
- „Synu – Pan rzeknie –
gdy jesteś w swym życiu w niebezpieczeństwie,
albo też udręce, ja czuwam stale,
a czuwam w ukryciu i w tych momentach biorę cię na ręce…”